نوشتن این مطلب برای خود بنده اهمیت فراوانی دارد. بارها و بارها عزم خود را جزم کرده بودم تا در این باره بنویسم، اما هر بار به دلیلی این مسئله به تعویق می افتاد. سرانجام با خود عهد کردم روزی که درس خود را به پایان رساندم، نوشتن آن را آغاز کنم تا هم با تجربه ای بیشتر به این مسئله بپردازم و هم از دیدگاه یک شخص ثالث  ــ و نه در بطن جریان ــ  به این موضوع بنگرم.

بر طبق برگه ای که در ابتدای ورودم به دانشگاه، همراه چندین برگه دیگر به هر یک از ما دادند سرفصل های درسی رشته کتابداری و اطلاع رسانی در مقطع کارشناسی عبارت است از؛

ــ درسهای عمومی ( شامل معارف اسلامی، زبان عمومی، تربیت بدنی و ... )

ــ درسهای تخصصی کتابداری ( شامل مجموعه سازی ها، سازماندهی ها، مرجع شناسی ها، کارآموزی ها و ... )

ــ درسهای پایه کتابداری ( شامل روانشناسی عمومی و اجتماعی، تاریخ ادبیات ایران و جهان، متون تخصصی زبان خارجه و ... )

ــ درسهای تخصصی کتابداری / انتخابی ( شامل شیوه های مطالعه، آشنایی با صنعت چاپ و نشر و ... )

ــ درسهای موضوعی و غیرکتابداری ( شامل حقوق، اقتصاد، مبانی کامپـیوتـر، جغرافیای شهری و روستاشناسی و ... )

در مجموع یک دانشجوی کتابداری برای اخذ مدرک کارشناسی باید 138 واحد درسی را از میان این سرفصل ها پشت سر گذارد. البته این اطلاعات فقط شامل سرفصلی است که بنده از دانشگاه آزاد اسلامی در اختیار دارم و طبعا اطلاعی از سرفصل دروس دیگر دانشگاه ها در سراسر ایران ندارم. اما به دلیل آن که در یک رشته  وابسته به علوم انسانی، دروس مشترک فراوانی وجود دارد پس به ناچار فرض را بر یکسان بودن دروس ذکر شده در تمامی دانشگاه ها گرفتم. امیدوارم اگر خطایی در این نوشته مشاهده کردید به اطلاع بنده هم برسانید تا به رفع یا اصلاح آن اقدام نمایم.

حال به عنوان مقدمه چند پرسش را که مدت ها ست به گونه ای جدی ذهن مرا مشغول خود ساخته است مطرح می کنم. آیا به راستی وظیفه یک دانشجوی کتابداری تنها فراگیری این دروس است؟ آیا با گذراندن این دروس می توان به وی لقب کارشناس را داد؟ به غیر از دروس عمومی، بقیه دروس تا چه حد و اندازه ای به تربیت یک کتابدار آگاه و به تبع آن به رشد و پیشرفت کتابخانه ها کمک می کنند؟ تاثیر متقابل این دروس بر یکدیگر تا چه حد است؟ و پرسش نهایی آن که به واقع، ساختار کلی سرفصل های درس کتابداری بر چه مبنا و هدفی پی ریزی شده است؟

البته این سئوالات، مشت نمونه خروارند. بسیاری از آنان را مطرح نکردم تا در جای خود طرح شوند و شاید پاسخی مناسب برایشان یافت گردد. هدف از این نوشته نقد بی رحمانه و غیرمنطقی نیست، تنها در پی آنم تا با نشان دادن واقعیت وضع موجود هشداری در مورد وضعیت کنونی و آینده رشته کتابداری داده باشم مگر آن که  دل اربابان مروت به رحم آید و فکر چاره ای کنند !